| |
 |
Voelend voelen
Muziek
|
utrecht |
25 November 2005 | 02:03:59
|
|
Wat muziek is
Kun je horen
Maar zonder luisteren
Zonder voelen
Zal je het nooit leren
Begrijpen
Zal je de muziek niet horen
Omdat de stemmen storen
Ken jij
Ultieme momenten van:
Muziek
Voelen en vliegen
Kippenvel en regen
Harder en mooier
Dansen zonder bewegen
Niet kijken
Voelend
voelen
bron: Mammajans.punt.nl |
|
|
|
|
Stand up!
|
utrecht |
21 November 2005 | 12:48:06
|
Het regent pas anderhalve week. De wegen zijn modderpaden geworden. Een man sleept zich voort tegen de wind in. Een kleine tas op zijn rug, doorweekt. Hij loopt van puinhoop naar puinhoop. Zijn voeten zijn zware klompen modder. Druppels stromen van zijn wang naar zijn kin en zo op de grond.
Langzaam nadert hij het volgende dorpje. Het lijkt nog ongeschonden. Er is zelfs een warme haard. Daar droogt hij zijn kleren, warmt zijn handen. Krijgt iets te eten en te drinken. Hij vraagt niet veel, heeft ook niet veel nodig. Het is een ongeduldig mens.
De ongeduld staat hem niet toe zijn handen warm te laten worden. Als hij zit wordt hij onrustig. Hij slurpt het laatste slokje soep op. Pakt zijn klamme jas en trekt hem aan. De mensen kijken verbaast op. Hij mompelt dat hij verder moet, doorgaan. Vraagt of ze meekomen. De regen is immers gestopt.
Bij het naar buiten lopen pakt hij een kist op. Gedreven loopt hij met grote passen naar het kleine pleintje tussen de huizen. De kist voor zijn buik, stotend. Onder zijn arm dan maar. Onhandig probeert hij zijn tas alvast te openen. Zoekt papieren, struikelt bijna. Hervind zich en stopt aan de rand van het plein.
Overziet en kiest zijn plekje. Legt de kist neer, schuift er even mee zodat deze stevig staat. Zet zijn tas tegen de kist. Stapt er voorzichtig op en veert even. De kist houdt zijn gewicht. De mensen kijken nieuwsgierig naar de zonderling die in de vroege ochtend doorweekt hun dorpje binnenliep.
bron: mephisto.punt.nl |
|
|
|
Sigur Ros in 013
Muziek
|
utrecht |
16 November 2005 | 18:58:55
|
Een concert is éénmalig. Ik luister naar "Takk" van Sigur Ros, maar het haalt het niet bij gisteren in 013. Wat een avontuur! De unieke hoge stem en met strijkstok bespeelde elektrische gitaar van de leadzanger, de vier jonge en getalenteerde dames van Amina op hun strijkinstrumenten, een harmonium, een vibrafoon, synthesizers en orgels, de bassist die bij één nummer zijn basgitaar bespeelde met een drumstok. En alles naadloos op, in, door elkaar. Glashelder, vloeiend, krachtig, teder, geconcentreerd. Een landschap, een droom. En aan het eind stonden daar gewoon vier jongens en vier meiden. Wat een betoverend talent.
Officiële fansite met veel muziek
Officiële site
Hun eigen flickr-album!
bron: peet.punt.nl |
|
|
|
Biggest Fan
Muziek
|
utrecht |
16 November 2005 | 17:31:26
|
|
"Got seven setlists and I even got two t-shirts
I'm looking prettier than yesterday
One t-shirt's made by hand,
the other one is paid for
And man, I promise I won't download anything"
bron: aniram.punt.nl |
|
|
|
Nieuw album India.Arie op komst
Muziek
|
utrecht |
16 November 2005 | 15:40:33
|
 India.Arie komt terug op 6 december
Op 6 december ligt het nieuwste album, vermoedelijk getiteld India.Arie's Song, van neo-soul zangeres India.Arie in de winkels. In 2001 bracht ze het met acht Grammy's genomineerde Acoustic Soul uit, een album dat bij veel mensen vast en zeker in de kast staat en van haar de nieuwe Lauryn Hill maakte. Na haar tweede album, Voyage To India, werd het helaas erg stil rondom deze getalenteerde zangeres.
Maar nu is ze terug, en hoe! Haar lange, zwarte haren zijn inmiddels verdwenen en haar nieuwste single heet dan ook heel toepasselijk I Am Not My Hair, geïnspireerd door het gedicht Who I Am van Terri McPherson. Tegenover Billboard.com verklapt ze dat India.Arie's Song een dubbel-album gaat worden: de eerste cd gaat over relaties, de tweede over liefde en politiek. Of het nummer Purify Me, afkomstig van de soundtrack van The Diary Of A Mad Black Woman ook op het nieuwe album komt te staan, weet India nog niet zeker. Wel is ze alvast te horen op het nieuwste album van Stevie Wonder, A Time 2 Love, dat inmiddels alweer een tijdje in de winkels ligt.
Benieuwd geworden naar deze bijzondere maar relatief onbekende zangeres? Luister dan hier naar I Am Not My Hair, de eerste single van India's nieuwste album India.Arie's Song, dat op 6 december in de winkels zal liggen. Stay tuned voor meer informatie en soundfiles!
bron: .punt.nl |
|
|
|
Lucille
Muziek |
|
13 November 2005 | 00:59:00
|
|
When I left my home and my family. I was no more than a boy in the company of strangers, in the quiet of the railway station. Running scared, laying low, seeking out the poorer quarters, where the ragged people go. Looking for the places only they would know. Trains are from all times. Ik las pas een 'life-verslag' van iemand in de trein. Het was niet echt en hij stapte uit. Dat vond ik goed. Dat hij uitstapte op het juiste moment.
In de jaren vijftig brak tijdens een optreden een gevecht uit tussen twee jaloerse mannen. De tent vatte vlam, iedereen vluchtte en de artiest liet zijn gitaar binnen liggen. Hij rende terug naar binnen om de gitaar met gevaar voor eigen leven te redden. Later kwam hij erachter dat de vechtpartij ging om een vrouw met de naam Lucille. Dat is mooi, dat mensen die details kunnen achterhalen.
Het was vast zijn enige gitaar in de jaren vijftig. Toen was iedereen arm, zelfs de koning. Vermoedelijk niet onze koningin. Koningin moet met een hoofdletter. Er zijn altijd rijken. Een vakman kan niet zonder zijn gereedschap. Het is hem dierbaar. Daar riskeer je iets voor. Het zijn de dingen waarmee hij zijn bestaan waarborgt. Een kenmerk van rijken is dat ze niets met gereedschap hebben.
Now the years are rolling by me, they are rocking even me. I am older than I once was, and younger than I’ll be. That’s not unusual, no it isn’t strange. After changes upon changes, we are more or less the same. After changes we are more or less the same.
B.B. King wordt 80. Dat is nieuws. Mag best op mijn weblog. Hij gaat het rustiger aan doen. Maf he. Men noemt hem 'de levende blueslegende'. Dat is ook bijzonder. Bij leven al een legende en dan 80 worden (bij leven en welzijn). Oude mensen hebben iets moois. Net als een oude bokser. Soort gepokt en gemazeld door het leven... Veel mensen worden geen 80.
In the clearing stands a boxer,
and a fighter by his trade
And he carries the reminders of every glove that laid him down or cut him
’til he cried out
in his anger and his shame
I am leaving,
I am leaving, but the fighter still remains
Herhaal je herinneringen. Vraag je af of het gevecht om Lucille het waard was. Toen. |
bron: mephisto.punt.nl |
|
|
|
Confessions
Muziek
|
utrecht |
11 November 2005 | 19:43:51
|
Confessions
Ik heb niks tegen Madonna. Sterker nog; ik bewonder haar al geruime tijd sinds ze serieuzer bezig is met haar muziek. Het nummer I Want You, wat ze samen met Tricky schreef, behoort nog steeds tot mijn favorieten en ook Gone en Frozen zijn prachtige liedjes. Ik was erg onder de indruk van haar laatste twee albums Music en American Life, en was dan ook meer dan benieuwd naar Madonna's nieuwste schijfje. Sterker nog: ik had hoge verwachtingen.
Een aantal maanden geleden stroomden langzamerhand de nieuwtjes binnen over het album en alles klonk veelbelovend. Totdat Madonna in een interview verklaarde dat het nieuwste album "all dance" zou zijn en bij Live 8 de titel van het album verklapte: Confessions On A Dancefloor.  Lekker origineel, een dance-album met een titel die sterk doet denken aan Usher's succesvolle Confessions en Kelly Clarkson's afschuwelijke Confessions Of A Broken Heart. Maar goed, Madonna zou Madonna niet zijn als het niet tóch enigszins vernieuwend en baanbrekend zou zijn. Althans, daar ga je inmiddels maar van uit bij een vrouw die vaker van image verandert dan van onderbroek.
En toen was daar ineens de nieuwe single van de A-teens op de radio, Hung Up. Hadden die al niet een keer Abba's Gimme! Gimme! Gimme! gecoverd, dacht ik bij mezelf. "En dat was dan de nieuwste single van Madonna!" zei de dj nadat het refrein van het nummer voor de zoveelste keer voorbij was gekomen. Madonna? Was dat goedkope nummer met een Abba-sample die in Agnetha's tijd al onuitstaanbaar was, de nieuwste single van Madonna? Madonna, de so-called Queen Of Pop die altijd vernieuwend was en keer op keer verrassend uit de hoek kwam? 'You Can Dance For Inspiration' was toch zo nodig haar leus? Waar is die inspiratie dan in godsnaam gebleven?
Als goedmakertje voor mij kwam ze aan met fantastisch artwork voor het album. Een Limited Edition van Confessions On A Dancefloor zou er komen, met een kartonnen boekwerk erbij met foto's en teksten. Ach, Hung Up is maar één nummer, de rest is vast geweldig, dacht ik hoopvol toen ik de Limited Edition liet bestellen. Bovendien staat het leuk op de kast en heb ik weer een collectors item in huis. En daar doen we het uiteindelijk allemaal voor. Björk's laatste album Medúlla was ook geen favoriet, maar vanwege het artwork moest en zou ik 'm hebben. Waarom bij Madonna dan ook niet gewoon?
Inmiddels heb ik mijn bestelling geannuleerd. Confessions On A Dancefloor lekte anderhalve week uit op het internet en uiteraard stond 'ie een paar uur later veilig op mijn iPod. Een uur later was 'ie er alweer vanaf: wat een godsgruwelijk lelijke plaat. Om te beginnen is er geen enkele melodie op deze let's-go-disco-but-I-don't-know-how-plaat te ontdekken, behalve dan een aantal samples van gejatte disconummers waar je niemand een plezier mee doet. Met veel pijn en moeite is geprobeerd om een aantal meezingers te creëren, maar al die pogingen zijn jammerlijk mislukt. Dat Madonna haar eigen lyrics schrijft aan de hand van een prisma rijmwoordenboek komt ook erg goed naar voren op Confessions. Lang heeft ze in ieder geval niet hoeven ploeteren op 'I love New York, other city make me feel like a dork'. En de vertaalmachine is er ook nog aan te pas gekomen toen Madge op het geniale plan kwam om in het nummer Sorry de titel in verschillende talen te zingen. 'Ik ben droevig' werd het in het Nederlands. Ik inmiddels ook, meid.
Verder zijn de zangkwaliteiten van Madonna - die tijdens Live 8 al voor menig kromme teen zorgden - nog verder achteruit gegaan, en ditmaal maakt de goedkope Tiësto-muziek het ook niet meer goed. Geen enkel nummer is ook maar een beetje bijzonder en de hele mikmak is aan elkaar gemixt tot één lange disco-brij van hetzelfde soort dance-nummers. Als klap op de vuurpijl - of moet ik zeggen: als glitter op de discobol? - komt Madonna niet overtuigend over. En dat zette mij zowaar aan het denken: wanneer komt Madonna wél overtuigend over? Wie is eigenlijk Madonna? Een Kylie-wannabe of een Eva Perron look-a-like? Een sexpoes of een dancing queen? Natuurlijk snap ik dat ze verschillende kanten heeft, maar net als bij een nummer van Céline Dion: er komt een kéér een eind aan. Ze zou bij zichzelf eens goed moeten nagaan wie ze nou eigenlijk écht is in plaats van keer op keer een mislukte act op te voeren om maar in de spotlight te blijven. Wat mij betreft mag Madonna's spotlight uit. Zo, dat was mijn Confession. Is dat verschrikkelijke album toch nog érgens goed voor geweest.
Currently playing on my iPod: Cruel - Tori Amos
bron: .punt.nl |
|
|
|
Give Me Peace, Love
Muziek
|
10 November 2005 | 13:50:37
|
Give Me Peace, Love
De laatste twee weken ben ik zowaar een boek aan het lezen. Geen roman of spannende thriller hoor, maar een (auto)biografie van Tori Amos, Piece By Piece. Leuk uiteraard als je een fan bent, maar ook zeker een aanrader voor mensen die interesse hebben in de muziekwereld en alles wat daarbij komt kijken. Ik lees dan nu een boek over Tori, maar ik geloof dat een boek over Mick Jagger net zo interessant is.
Tot zoverre mijn boekbespreking. Nu een vraag: wat hebben Tori Amos, Mariah Carey, George Michael en Prince met elkaar gemeen afgezien van het feit dat ze artiesten zijn? Juist, stuk voor stuk hebben ze problemen gehad met hun platenmaatschappij. George en Prince werden door  hun platenmaatschappij als slaaf behandeld, waar Mariah en Tori totaal geen steun meer kregen van hun platenbazen op het moment dat het juist hard nodig was. Helaas maakt het voor de meeste mensen niet uit of een artiest nou de platenmaatschappij x of y heeft, zolang de artiest maar gewoon muziek blijft maken vindt men al gauw alles best. Wat voor gruwelijke praktijken zich afspelen achter de schermen, blijft ons meestal bespaard. Gelukkig was Tori zo slim om toch een boekje open te doen over haar (inmiddels ex-)platenmaatschappij Atlantic.
"Waarom promoten jullie mijn nieuwe album niet?" was haar grote vraag tijdens de zoveelste vergadering met de grote bazen van Atlantic. "Als jullie mij niet promoten, kunnen jullie ook niet verwachten dat ik voor enorme verkoopcijfers zal zorgen." Tori wist toen nog niet dat Atlantic geen brood meer in haar zag, haar te oud vond en andere, jongere artiesten van hun label extra promootte in plaats van haar. Toen dit haar later haarfijn werd uitgelegd ("Tori, we vinden je te oud") was uiteraard haar vraag waarom ze haar dan niet zouden kunnen afbetalen. Dan was Tori tevreden en waren zij van haar af. "Oh nee, we laten je contract gewoon aflopen. Je hebt nog drie albums te gaan" was echter de reactie van de Atlantic-bazen.
Daar was de Cornflake Girl dan mooi klaar mee: ze moest nog drie hele albums maken voor een label dat haar niet langer steunde. Bovendien wilde ze geen nieuwe nummers meer maken voor dat Atlantic. "Mijn liedjes zijn mijn kinderen en sta ik niet af aan zulke verschrikkelijke mensen" aldus Tori. Maar wat moest ze dan? Drie afgeraffelde albums afleveren? Haar fanbase verliezen? Daardoor zó slecht verkopen waardoor geen enkele andere platenmaatschappij haar straks meer wilde hebben? Ze stond voor een onmogelijke keuze. Of toch niet?
"Wat als we nou een dubbel-album uitbrengen", opperde een bandlid, "dan zetten we op de eerste cd een aantal nieuwe nummers waar we toch al mee bezig zijn, en op de tweede cd zetten we dan een aantal live-nummers van de succesvolle tour." Tori zag het idee wel zitten en op deze manier sloeg ze meteen twee vliegen in één klap. To Venus And Back werd hierdoor geboren en verkocht tegen alle verwachtingen in ontzettend goed. Maar Tori had nog één album te gaan. "Wat als ik nou een album uitbreng met covers van liedjes die door mannen zijn geschreven?" was haar vraag aan haar management-team. Ze vonden het een geniaal concept; op deze manier kwam Tori tóch met nieuwe muziek, maar het waren niet haar eigen nummers. Strange Little Girls was het resultaat en werd een redelijk succes, al hoewel haar fans toch het liefst Tori's eigen nummers wilden horen. Gelukkig voor hen én voor Tori was haar wurgcontract met Atlantic eindelijk verlopen, en bracht ze al snel het succesvolle Scarlet's Walk uit bij haar nieuwe platenmaatschappij. De eerste single, A Sorta Fairytale, werd zowaar een radio-hit en zo liet Tori Amos haar ex-label Atlantic Records het nakijken. "Waarom schrijf je nu opeens wel een hit?" was hun felle reactie. "Mijn vorige albums stonden ook vol met potentiële hits, maar ja, als ik niet gepromoot word..." zei Tori met haar eeuwige Mona Lisa-smile.
Nou zou ik maar wat graag 'wie het laatst lacht, lacht het best' willen typen, maar helaas. Tori's meest recente album The Beekeeper kreeg dan wel degelijke promotie, maar een grote hit werd het niet. Natuurlijk is dit deels te wijten aan het soort muziek, maar een nummer als Sleeps With Butterflies had zomaar de Radio 2 paradeplaat kunnen zijn en Sweet The Sting was met een beetje geluk een aantal keer op MTV langsgekomen. Toch gebeurde dat alles niet aangezien Tori naar mijn idee nog steeds te weinig aandacht krijgt. Zowel van de pers als van haar eigen platenmaatschappij. Ik was dan vandaag ook maar wat trots toen ik een nieuwtje over haar nieuwe bootleg box-set op Skyradio.nl plaatste met een mooie foto erbij. Al is er maar één persoon die na het lezen van het nieuwtje denkt Oh ja, van die Tori Amos moet ik ook weer eens wat gaan beluisteren, ben ik tevreden. Op die manier heb ik toch een heel klein steentje bijgedragen aan het promoten van Tori. En dat zouden meer mensen moeten doen.
Currently playing on my iPod: Sleeps With Butterflies - Tori Amos
bron: .punt.nl |
|
|
|
Kreng van de dag: Carly Simon
Muziek
|
utrecht |
04 November 2005 | 15:26:39
|
|
Ik stuiterde net met een vaartje van 70 km. per uur de heuvel af Stuttgart binnen en probeerde me te concentreren op de van rechts, links, onderen en bovenkomende botsauto's. En speelde daar ineens dat liedje, waardoor ik met een geergerde reflex richting radio moest graaien om die snel uit te zetten. En waardoor ik bijna ongewenste intimiteiten beging met het voertuig voor me. Dit zinnetje namelijk:
You're so vain, you're so vain.
You probably think this song is about you, don't you?!
'Ja wat nou?', denk ik dan altijd, 'you're so vain you're so vain, maar ik heb het niet tegen jou hoor! Wat the fuck probeer je te vertellen?!'. Nee, ik kom er niet overheen. De zin irriteert me mateloos. Het klopt gewoon niet! Het is niet semantisch of grammaticaal fout, dus ik mag er niks van zeggen. Dat is nog irritanter. Nee, het is gwoon stom. Het is walgelijk!
En ik zocht vertwijfeld naar informatie en vond deze site. Waarop ze Carly Simon vragen for who the f*ck hij het dan wel schreef. Was het nou voor Mick Jagger, Warren Beaty, Kris Kristofferson? Of toch James? Maar nee! Kreng Carly wil het niet zeggen. Kreng Carly heeft mijn vijdagmorgen verpest!
*vloekerdevloekvloekdubbelvloek**
Ben ik nou obsessive? Of struikelt u ook altijd pardoes over dit soort dingen?
bron: blunt.punt.nl |
|
|
|
|
|
